امثال ویتگنشتاین(متاخر) و یا فیلسوفان تحلیل زبانی، دقت زیادی به نوع زبان و کلمات انتخاب شده دارند.در تجزیه و تحلیل اثر خواه هنری و خواه علمی این طیف از متفکرین ابتدا زبان شناسی می کنند. معنای کلمات کلیدی را استخراج می کنند و تا می توانند از انحرافت زبانی جلوگیری می کنند.
اما آنچه مسلم است با این که این افراد در نتیجه گری و برداشت بسیار دقیق اند ولی باز مشکلاتی از قبیل عدم برداشت مشترک در برخی الفاظ و معانی بین نویسنده و مخاطب به وفور دیده می شود.
برخی خودشان را راحت می کنند و قائل به عدم قدرت لفظ برای انتقال معنی می شوند.لفظ آن قدر بسترش تنگ است که نمی تواند معنی را در خود جای دهد یا ب قدری با ر معنایی الفاظ مختلف و وسیع است که نمی توان معنایی محدود از آن برداشت کرد.
این اختلاف سلیقه چه در بحث فلسفه علم و چه در بحث فلسفه هنر و زیبایی شناسی چنان اختلاف آراء وسیعی به وجود آورده که اعصاب خوردی میآورد.
در وبلاگستان وضع به چگونه است؟درگیری ها بر سرالفاظ مشترک المعانی که حیثیت افراد را به خطر می اندازد یا حتی انتخاب نوع زبان گویش و مکالمه نویسنده.
به نظرم اهمیت نوع انتخاب زبان و مکالمه نویسنده در بلاگستان بیشتر از آن که مربوط به درک ما از معنای مد نظر نویسنده باشد، متعلق به احساس و شناختی است که ما از نویسنده ناشناس آن مطالب به دست می آوریم.این اتفاق در دنیای غیر سایبر کمتر رخ می دهد چرا که ما در مرحله اول(البته در بیشتر مواقع) نویسنده را می شناسیم و اکنون در پی درک معنای مد نظر او از کلامش هستیم اما در فضای سایبر (باز هم در بیشتر مواقع) نویستده را نمی شناسیم و حساسیت ما در مرحله اول جلب به شناسایی صاحب کلام می شود.
در واقع نویسنده سایبر(همان بلاگنده) در نوشتار اولیه خود ،خودش را فرافکن می کند.حتی اگر قصد داشته باشد این کار را نکند.
No comments:
Post a Comment