یکی از عمده مشکلات حوزه علمیه عدم مدیریت متمرکز در آن است.از پرداخت جند پاره ایی شهریه ها، تا موضع گیری در مواقع مختلف و بهرانی، سامان دهی مبحث تبلیغ و ارتباطات و... . این نقد رایج در جو حوزه است که به خصوص در صف شهریه یا برخی تجمعات حوزوی به وضوح شنیده می شود. اگر به همین موضوع کمی با آداب دقت نگاه کنیم نکته ایی بس قابل تحلیل درک می شود : که در واقع راز حفظ جایگاه کنونی حوزه و حتی راز جاودانگی حوزه های علمیه در همین چند پارگی آن است. شخصی که کمی با تاریخ حوزه و مرجعیت آشنا باشد به این نکته دست می یابد که در واقع هر نوع جریان و طیفی (که می توان این جریان ها را به دسته بندی های بسیاری تقسیم کرد، مثلا:روشن فکر و سنتی، دارای روحیه سیاسی یا کناره گرفته از امور سیاسی ،یا عرب و غیر عرب، دارای روحیه انزوا پیشه عرفانی یا کاملا درگیر در مسائل اجتماعی ، و دهها دسته بندی دیگر) مقلد مرجعی هستند ، یا نزدیکی بیشتری با یک عالم و مرجع دارند،چرا که به احساساسات و نحوه تعقل آنها نزدیک تر است.
در واقع راز جاودانگی حوزه در همین تنوع مرجعیتش است،همان طور که در زمان ائمه نیز چنین تنوعی در میان نمایندگان و نوابشان بوده است. نماینده ایی که بیشتر با مقدسین و مبادی به آداب ها دم خور و مانوس بوده و نماینده ایی که با افراد داش مشتی مسلک (از نوع خوب) ، و جالب این که همه این مردم به عشق امامی واحد وجوهاتشان را به این نواب پرداخت می کردند و احکامشان را به اطمینان این که منقول از امامشان است قبول می کردند.
در تاریخ مرجعیت یک استثنا رخ داد.مرجعی که واقعا امامت کرد و مراجع دیگر را وادار به طبعیت از خویش گرداند. او واقعا امام بود، و با این حال خود نیزمطیع دستورر امامی و آن امام مطیع محض فرمان خداوند.در آیین تشیع هیچ راهی ندارد که خود مقلد (به کسر لام) بدون طی کردن این سلسه مراتب (مرجعیت - ولایت – و پس از آن حکم خداوند) به احکامش دسترسی پیدا کند.باید از مرجعی تقلید کنی که او آشنا به دستورات پیامبر و اولیاء او باشد که خود آنها نیز اجرا کننده دستورات مستقیم خداوندند.بنابر این مرجعیت در تشیع تا ظهور ذخیره خداوند پا برجاست.
این تنوع در مرجعیت با این که در ظاهر نوعی چند صدایی و عدم اتحاد را در جامعه تشیع به ذهن متبادر می کند ،اما در واقع چنین نمی شود چرا که تمامی این مراجع در زیر چتر ولایتی واحد قرار دارند و در واقع مجاری مختلفی اند برای اتصال به منبعی واحد.
در واقع راز جاودانگی حوزه در همین تنوع مرجعیتش است،همان طور که در زمان ائمه نیز چنین تنوعی در میان نمایندگان و نوابشان بوده است. نماینده ایی که بیشتر با مقدسین و مبادی به آداب ها دم خور و مانوس بوده و نماینده ایی که با افراد داش مشتی مسلک (از نوع خوب) ، و جالب این که همه این مردم به عشق امامی واحد وجوهاتشان را به این نواب پرداخت می کردند و احکامشان را به اطمینان این که منقول از امامشان است قبول می کردند.
در تاریخ مرجعیت یک استثنا رخ داد.مرجعی که واقعا امامت کرد و مراجع دیگر را وادار به طبعیت از خویش گرداند. او واقعا امام بود، و با این حال خود نیزمطیع دستورر امامی و آن امام مطیع محض فرمان خداوند.در آیین تشیع هیچ راهی ندارد که خود مقلد (به کسر لام) بدون طی کردن این سلسه مراتب (مرجعیت - ولایت – و پس از آن حکم خداوند) به احکامش دسترسی پیدا کند.باید از مرجعی تقلید کنی که او آشنا به دستورات پیامبر و اولیاء او باشد که خود آنها نیز اجرا کننده دستورات مستقیم خداوندند.بنابر این مرجعیت در تشیع تا ظهور ذخیره خداوند پا برجاست.
این تنوع در مرجعیت با این که در ظاهر نوعی چند صدایی و عدم اتحاد را در جامعه تشیع به ذهن متبادر می کند ،اما در واقع چنین نمی شود چرا که تمامی این مراجع در زیر چتر ولایتی واحد قرار دارند و در واقع مجاری مختلفی اند برای اتصال به منبعی واحد.
درگذشت عالم بزرگ و مرجع گران قدر عالم تشیع حضرت آیت الله محمد فاضل لنکرانی را به محضر امام عصر ، نائب ایشان، و مسلمانان جهان تسلیت عرض می کنم، و ان شاء الله به زودی مراجع آگاه و مدبر دیگری این خلاء پیش آمده را جبران کنند.
0 comments:
Post a Comment